Doświadczenia jakie opiszę wydarzyło się kilka lat temu. Wyszedłem na spacer aby pobyć sam i zastanowić się nad realnością i dostępnością opiekuna duchowego. To był czas kiedy zaczynałem powątpiewać w jego istnienie. Spacerując po lesie cały czas prosiłem go mentalnie a czasem i na głos aby dał jakiś znak, który mógłby mnie przekonac, że Bóg, opiekun naprawdę istnieje. Spacer niestety już sie kończył i nic się nie wydarzyło... byłem lekko zirytowany i myślałem sobie, że oni to tylko iluzja. Wyszedłem z lasu w miejsu, z którego mam kawałek drogi do domu i muszę przejsć przez miasteczko w jakim mieszkam. Było lata wiec słoneczko grzało, ludzie chodzili, samochody jeździły. Poczułem w sobie, że moze zbyt szybko zrezygnowałem z opiekuna. Wiec jeszcze raz powiedziałem w myślach "jesli istniejesz, daj znać". W tej chwili zaczęło się dziać coś niesaowitego. Świat otaczający zaczynał nabierać ostrości barw i stawał się miękki i przyjemniejszy niż jakiekolwiek doświadczenia, jakie przezyłem wczesniej. Zdziwiony idąc wciąż przed siebie chodnikiem zaczałem widzieć jak na moich oczach ludzie zaczynają znikać, to samo dzieje się z samochodami. Jakby rozpływali się w powietrzu, nie tak gwałtownie, ale tak stopniowo, proces trwał moze z minutę, dwie. GDzie wszyscy ludzie zniknęli. Wszystko było przesączone niesamowicie przyjemnym światłem, kolorami tak niesamowitymi, że dech zapierało. Stanąłęm aby to ogarnać. Po chwili, która upłynęła mi na podziwianiu tego, co widzę. Poczułem, że coś kaze mi popatrzeć w lewo. Rosnął tam zywopłot a na nim leżały trzy czerwone świeze róże. Wyobraźcie sobie mój szok! Poczułem tak wielką miłość w sobie, że poczułem łzy płynące po policzkach. Wtedy delikatnie wszystko zaczęło wracać do "normy" ludzie, zaczęli znów pojawiać się wokoło, samochody jakby z niewidizalności wyjeżdżały na ulicę a ja stałem oniemiały przed trzema czerwonymi różami ułożonymi na żywopłocie.
