Po kilku minutach przyjechało pogotowie i przewiozło go do szpitala, po czym na oddział psychiatryczny. Następnego dnia było jeszcze gorzej. Wszystko przewracał, rozlewał, bił się po twarzy, kaleczył. Po kilku miesiącach pobytu w szpitalu psychiatrycznym nic się nie zmieniało na lepsze, pomimo różnych terapii z elektrowstrząsami włącznie.
Wielu ludzi w żadnym wypadku nie chce pogodzić się z odejściem bliskiej osoby i nieustannie ją do siebie przywołuje. Krótko po śmierci jest to w miarę normalne zjawisko. Każdy chce wiedzieć, czy ukochany zmarły nie cierpi (jeżeli cierpiał za życia), czy ma się dobrze. Z drugiej strony staramy się pocieszać siebie, że gdy sami umrzemy, doznamy ukojenia.
Wiele osób nie poprzestaje jednak wyłącznie na okresie żałoby, a nawet czyni z kontaktu z drugą stroną pewien rodzaj rozrywki. Jedni korzystają z pomocy mediów, inni robią to sami. Bywa, że niektórzy nie mogą się temu oprzeć, łakną tego jak powietrza. Nie zdają sobie sprawy z tego, że takie otwieranie się na świat zmarłych i przywoływanie duchów przypomina zabawę materiałami wybuchowymi przy ognisku.
To intrygująca, podniecająca „gra”, lecz nadzwyczaj niebezpieczna. Wystarczy chwila i nieszczęście gotowe. Wiele osób być może w tym miejscu zaprzeczy. Stwierdzą, że nieraz kontaktowali się z duchami i wszystko było w porządku (albo w czasie seansu nic się nie wydarzyło). W taki sposób myślała większość tych, którzy zgłaszają się do mnie po pomoc. Są w poważnych opałach, opętani przez tłumy duchów.
Niestety, bardzo wielu ludzi zostaje w trakcie seansu na resztę życia pozbawionych możliwości decydowania o sobie. Stąd nigdy dość ostrzeżeń.
Wcześniej interesowano się duchami, ponieważ niewiele na ten temat wiedziano od strony naukowej. Seanse spirytystyczne unaoczniały ludziom, że istnieje coś więcej niż tylko życie fizyczne, że po śmierci egzystencja toczy się nadal. Jednak naukowcy ci ponieśli ogromne koszty swoich badań, gdyż znaczna ich część została opętana. Większość z nich skończyła w zakładach psychiatrycznych, wielu popełniło samobójstwo, a inni umarli w męczarniach od chorób, które przyniosły ze sobą duchy. Badanie zjawiska, które już dawno i pod każdym względem zostało zbadane, przypomina zatem wynajdowanie koła wciąż na nowo.
I tak uczestnicy seansów spirytystycznych wciąż od nowa (i najczęściej na próżno) przywołują ducha swojego zmarłego przodka (albo kogoś sławnego), nie zdając sobie sprawy z tego, że ów duch dawno odszedł za kurtynę śmierci i nie da się go przywołać. Pozostawił wszystkie ziemskie sprawy i nie ma stamtąd powrotu. Inna, bardzo duża grupa duchów pomimo śmierci ciała fizycznego nadal wierzy, że posiada fizyczne życie. Takie duchy nie wezmą udziału w seansie, ponieważ musiałyby przed samym sobą przyznać, że już od dawna nie żyją, co jest dla nich nie do przyjęcia.
Jakie zatem duchy pojawiają się na seansach spirytystycznych? Patrząc z perspektywy niebezpieczeństwa nawiedzenia można powiedzieć – najgorsze, a mianowicie takie, które do ostatka walczyły o fizyczne życie. Pomimo śmierci nie pogodziły się z utratą fizycznego ciała. Obecnie z największą chęcią pojawiają się na różnych seansach, aby za wszelką cenę pozyskać fizyczne ciało od goszczących na nich ludzi. I najczęściej im się udaje, ponieważ w trakcie seansu jesteśmy bardzo otwarci i zapominamy zabezpieczyć swoje ciało, aby nie pozwolić go sobie ukraść (o ile w ogóle wiemy jak, co też nie daje gwarancji sukcesu).
Ciągle na nowo zgłaszają się do mnie ofiary wywoływania duchów. A gdy raz spróbujemy wywoływać duchy, powstaje w nas pragnienie powtarzania tego ciągle na nowo. Pochodzi ono i jest podsycane przez ducha, podczas gdy my nawet nie zdajemy sobie sprawy z jego przebiegłej manipulacji. Takie ciągoty przypominają każdy inny nałóg, któremu jakże często nie jesteśmy się w stanie oprzeć. Z każdym następnym razem duchowi jest coraz łatwiej namówić nas na seans, aż nadchodzi smutny dzień, w którym kradnie czy przejmuje nasze ciało.
Tego typu praktyki nie są wyłącznie domeną dorosłych. Dzieci również się tym „bawią”. Jakże często słyszę opowieści o wywoływaniu duchów w szkolnej ubikacji czy w krzakach po lekcjach. Niejednokrotnie nastolatki pragną zdobywać tą drogą odpowiedzi na pytania związane z klasówką czy wypracowaniem. Gdy znajdą się w szponach ducha, robią to już z przymusu. Wskazują na to zmiany w zachowaniu łatwo zauważalne przez dorosłych. Czasami są tak duże, że dziecko nie jest już w pełni zdrowe fizycznie ani psychicznie.
Wirujące talerzyki czy tablice Quija stają się zatem przedmiotami przykuwającymi do świata astralnego. Ich używanie jest jeszcze groźniejsze niż same seanse. Na całym świecie sprzedawane są niejednokrotnie całkowicie nieświadomym ludziom pod przykrywką gry (ogólna sprzedaż tych tablic jednego tylko producenta od roku 1966 osiągnęła w USA liczbę 25 milionów egzemplarzy). Tymczasem to bardzo groźny instrument w rękach duchów i przenigdy nie powinno się go używać, jeżeli chcemy pozostać przy zdrowych zmysłach
Czasami medium z różnym skutkiem potrafi przywołać i odwołać ducha. Gdy robimy to sami, jesteśmy zdani tylko na siebie. Na świecie jest może garstka ludzi, którzy to potrafią w każdym calu. Nie muszę oczywiście wspominać, że nie parają się oni wywoływaniem duchów. Im lepiej ktoś potrafi obchodzić się ze światem astralnym, tym mniej chce się nim zajmować.
Jak groźne to zjawisko postaram się opisać na podstawie przykładu. Podczas wizyty u swojego kolegi Roman, student trzeciego roku medycyny zobaczył jakąś planszę, która go w dziwny sposób zaintrygowała, jakby do siebie wabiła. „Co to?” – zapytał kolegi. „A, nie wiem, siostra się tym bawi” – usłyszał w odpowiedzi. Został w pokoju sam i się jej przyglądał. Nagle jego ręka sama zaczęła przesuwać się po literach. „Ale fajna zabawa…” – pomyślał. Stracił świadomość czasu. Gdy kolega wrócił, był już późny wieczór. Pożegnał się szybko i wyszedł na dwór. Tam zauważył, że stało się z nim coś dziwnego. Miał świadomość siebie, ale zupełnie nad sobą nie panował. Chciał skręcić w prawo, a coś go zmuszało do pójścia prosto.
Chciał podnieś rękę, a ona sztywniała, chciał za coś złapać a ona była jak z waty. Im bardziej starał się zapanować nad ciałem, tym mniej mu się to udawało. Nagle usłyszał pisk opon i krzyki kierowców. Zauważył, że stoi na środku skrzyżowania, lecz nie potrafił stamtąd odejść. Po kilku minutach przyjechało pogotowie i przewiozło go do szpitala, po czym na oddział psychiatryczny. Następnego dnia było jeszcze gorzej. Wszystko przewracał, rozlewał, bił się po twarzy, kaleczył. Po kilku miesiącach pobytu w szpitalu psychiatrycznym nic się nie zmieniało na lepsze, pomimo różnych terapii z elektrowstrząsami włącznie. Ktoś polecił mu moją książkę „Opętani przez duchy”. Szybko ją przeczytał i poprosił rodzinę, aby zadzwoniła do mojego biura. Pomimo ciągłego odprowadzania duch odszedł dopiero po bardzo długim czasie. Obecnie Roman jest normalnym człowiekiem. Pozostał w nim jednak wielki lęk, że duch mógłby powrócić.
To wcale nie jest odosobniony przypadek. Jego wyjątkowość polega na tym, że duch ujawnił się w bardzo krótkim czasie i nie zdążył zawładnąć psychiką Romana. Zwykle tego typu nawiedzenie następuje powoli, lecz konsekwentnie i bywa dla danego człowieka niemal niezauważalnie. Gdy duch przejmuje kontrolę nad ciałem człowiek zdążył już zatracić własną świadomość, niejednokrotnie wcale nie ma go już w jego własnym ciele fizycznym.
Tak oto bywa, że stajemy się marionetkami w rękach sprytnego ducha. Sądzę jednak, że nie takim obrotem wydarzeń zainteresowani są amatorzy „dreszczyku emocji” przy „zabawie” zwanej wywoływanie duchów.
źródło;Onet
Użytkownik livin edytował ten post 27.11.2010 - 11:03
