Matematyczna doskonałość egipskich piramid od wieków intrygowała archeologów. Jak cywilizacja żyjąca 4700 lat temu mogła stworzyć tą przeogromną nekropolię? Odpowiedź na to pytanie przez długi czas sprawiała niemały kłopot. Piramidy otacza tak wielka tajemnica, że niektórzy sugerowali, że musiała je stworzyć jakaś nadprzyrodzona, boska lub nawet pozaziemska siła. Biblia, oczywiście, zapewnia, że w starożytnym Egipcie dużą część pracy wykonali izraelscy niewolnicy, jednakże we współczesnej arabskiej republice, jaką niewątpliwie jest Egipt, to stwierdzenie jest szeroko kwestionowane.

Samolot SR-71 Blackbird to jeden z najbardziej niezwykłych samolotów w historii. Znacząco wyprzedzał swoją epokę i do dzisiaj pozostaje najszybszym odrzutowcem, jaki kiedykolwiek zbudowano. Po upadku ZSRR okazał się być jednak zbyt drogi w utrzymaniu. Ostatni raz wzbił się w powietrze 14 lat temu.

W lasach pasma Manastash w stanie Waszyngton ma znajdować się bezdenna Diabelska Dziura. Jej głębokości nigdy nie udało się ustalić. Choć miejscowi od setek lat wykorzystywali ją jako śmietnik, nie zdołali jej zasypać, a wielu było przekonanych, że na jej dnie śpi licho.

Co może być niezwykłego w ciągu liczb? Laicy powiedzą – że nic, bo co mogą przedstawiać poustawiane obok siebie cyferki. Wtajemniczeni w świat nauki i matematyki – powiedzą, że wszystko. W serii liczb ciągu Fibonacciego, być może rzeczywiście nie byłoby nic nadzwyczajnego, jednak pojawiają się one wszędzie wokół nas. W przyrodzie, w architekturze, inżynierii i sztuce, muzyce, fizyce, matematyce, a nawet w anatomii ludzkiego ciała…

Poniższy zestaw pytań został sporządzony przez ks. Przemysława Sawę, prezbitera dieciezji bielsko-żywieckiej; doktora teologii dogmatycznej; założyciela i dyrektora (moderatora) Diecezjalnej Szkoły Nowej Ewangelizacji śś. Cyryla i Metodego w Bielsku-Białej; oraz, co najważniejsze, egzorcysty.

Badania nad religią starożytnego Izraela coraz wyraźniej wskazują, że nie była ona zjawiskiem jednorodnym ani statycznym. Teksty biblijne, choć stanowią podstawowe źródło do rekonstrukcji wierzeń, reprezentują perspektywę normatywną i teologiczną, a nie pełny opis praktyk religijnych. Archeologia odsłania natomiast świat religii codziennej, często stojącej w napięciu wobec ideałów prezentowanych przez redaktorów biblijnych.

Opowieści o duchach w londyńskim metrze nie są niczym nowym. Od lat krążą plotki o zjawach nawiedzających wagony w całej sieci podziemnej kolei. Ten konkretny świąteczny duch pojawia się co roku na stacji Ickenham, powracając do miejsca, które ma dla niego osobiste znaczenie.

Trzęsacz to niewielka miejscowość wypoczynkowa, która przyciąga turystów na umieszczoną na wysokości 20 m n.p.m. platformę widokową. Widać z niej nie tylko morze i plażę, ale przede wszystkim ruiny gotyckiego kościoła św. Mikołaja (przełom XIV/XV w), który krok po kroku ludziom odbierała matka natura.

Podczas wiosennego festiwalu poświęconemu Xipe Totekowi (Tlacaxipehualiztli) składano ofiary z ludzi. Zmarłych obdzierano ze skóry, a kapłani oraz inni uczestnicy rytuału nosili je potem przez wiele dni. Archeolodzy znaleźli w Ndachjian–Tehuacán dziury, do których je później prawdopodobnie wyrzucano. Na stanowisku znajdowały się też 2 okrągłe ołtarze - na jednym ludzi zabijano, a na drugim obdzierano ze skóry.

„Muszę napisać ten pamiętnik w sekrecie i potajemnie. Dotyczy on mojego arktycznego lotu 19 dnia lutego w roku 1947. Przyszedł czas, kiedy racjonalność mężczyzny musi zamienić się w nicość a ten musi zaakceptować konieczną prawdę. Dokumentacja ta... prawdopodobnie nigdy nie ujrzy światła dziennego, ale muszę spełnić swoją powinność i zarejestrować tu coś dla wszystkich, do przeczytania pewnego dnia. W świecie zachłanności i wyzysku rodzaju ludzkiego nie można nadal tłumić tego co jest prawdą...”

O zdarzeniu donoszą nie brukowce, lecz na przykład lokalny magazyn Coventry Telegraph. Oto w rzece Sowe niedaleko od miasta Coventry w hrabstwie West Midlands człowiek z pobliskiego miasteczka Finham urządził sobie nieoficjalny połów. Sowe to ustronny, liczący dwadzieścia kilometrów długości ruczaj, porośnięty w większości swojego biegu drzewami po obu brzegach. Wydawałoby się, że w takim miejscu nie czeka nic innego poza ławicą kiełbi czy innych płotek, a jednak wybierający się na połów człowiek, nazywający się Will Read, był innego zdania.

Niewielka mieścina leżąca dosłownie pośrodku niczego na południu Stanów Zjednoczonych ma pewną nietypową atrakcję przyciągającą corocznie kilkadziesiąt tysięcy żądnych wrażeń turystów. Co bardziej obrotni tubylcy zdołali nawet przekuć to zainteresowanie w dość dochodową imprezę o nazwie Marfa Lights Festival, organizowaną zawsze w pierwszy weekend września od 1976 roku. Jak łatwo się domyśleć po nazwie, ma to coś wspólnego ze światłami... I jest to całkiem dobry trop, ponieważ atrakcją tą są tak zwane „światła z Marfy”.

Od czasu do czasu w historii pojawiają się opowieści, które — choć brzmią jak bajki — angażują realne społeczności, policję, media i badaczy. Tak było w Wielkiej Brytanii w latach 60. XX wieku, gdy lokalna prasa donosiła o dzieciach widzących „małych ludzi”: krasnale, gnomy, leprechauny. Choć dziś historie te wydają się anegdotyczne, stanowią fascynujący materiał do analizy tego, jak powstają zbiorowe narracje o „dziwnych” zjawiskach.

Wyznaczany przez Puerto Rico, Florydę i Bermudy, otoczony złą sławą, obwiniany za liczne wypadki morskie i lotnicze Trójkąt Bermudzki od wielu lat jest przedmiotem badań naukowców. Grupa brytyjskich badaczy postanowiła wyjaśnić jego zagadkę.