Nic dziwnego. To jeden z nielicznych dziś bliskich wolnemu rynkowi modelów gospodarki, otoczonych panoszącym się wszem i wobec socjalizmem w mniej lub bardziej zaawansowanej postaci.
Już niedługo. Rząd Chin ugina się pod opinią publiczną i wprowadza ustawy regulujące czas pracy i wyższą płace minimalną. Partia boi się niepokojów społecznych, nic nie trwa wiecznie i będą uginać się coraz bardziej żeby ludzie siedzieli cicho. Cenzura i represje już nie wystarczą. Chiny są nico przykrym przykładem kapitalizmu. Kraj który został wpędzony w skrajną biedę przez maoistów wszedł w świat kapitalizmu z miliardem mieszkańców łaknących pracy za każde pieniądze. To oczywiście dało im szanse na lepszy byt, ale taka terapia kosztuje sporo cierpienia. Niestety szkody uczynione przez komunizm są boleśnie naprawiane przez kapitalizm. Chińczycy ciężko pracowali na ten sukces i go osiągnęli. Tutaj muszę im przyznać brawa. Ale myślę że chęć utrzymania się partii przy władzy wprowadzi więcej ochron pracowniczych i kosztów pracy.
Myślę, że przy takim potencjale mają jeszcze co rozgrzewać
Niekoniecznie. Ich siłą jest produkcja i inwestycje wewnętrzne. Pieniądze na te drugie zapewnia to pierwsze, jednak już nie będą mogły one liczyć na tak silny napływ nowych inwestorów jak w ostatnich latach. Jeśli wzrost produkcji spadnie, inwestycje przestaną napędzać wzrost PKB, to będzie oznaczało ciężki czas dla Chin i wzrost na poziomie 2% PKB rocznie - czyli niemalże stagnacje. Jest to całkiem możliwe, boom Chin trwa już długo. Wiele krajów łapało zadyszki po tak długim czasie wzrostów, w tym Japonia która do teraz zmaga się ze stagnacją. Tu należy zaakcentować czemu Japonia dostała tak długotrwałej zadyszki (już niemal 20 lat), z powodu rynku nieruchomości którego bańka pękła w latach 90 i spadku przyrostu naturalnego. Co się dzieje w Chinach? Rośnie bańka nieruchomości i spada przyrost naturalny.
Znamienne jest to że wiele producentów otwiera nowe fabryki nie w Chinach, ale w USA. Zadziwiające nieprawdaż? Po pierwsze pracownicy w Chinach dostają rok rocznie ponad 10 % podwyżki, po drugie pracownicy w USA w czasie kryzysu stanieli, po trzecie pracownicy w USA są nadal ponad trzy razy wydajniejsi niż Chińczycy. Nowe fabryki w USA otwiera między innymi Ford, Caterpilar, także Intel sukcesywnie otwiera nowe faby w ojczyźnie. Wzrost produkcji w USA w zeszłym roku wyniósł 9.6%, jest to jeden z największych przyrostów w historii. Co prawda największym producentem świata są od zeszłego roku Chiny 19.8% światowej produkcji, ale USA ma nadal 19.6% światowej produkcji - więc idą łeb w łeb. Z tym że produkcja w USA jest znacznie rozleglejsza niż w Chinach i nie uzależniona od eksportu. Jeśli trend się utrzyma, to nie jest wykluczone że Stany powrócą na miejsce pierwszego producenta świata.
Nie możemy patrzeć na to tylko w ten sposób, Chiny mają olbrzymie rezerwy dewizowe.
Chiny mogą się wyprztykać z pieniędzy bardzo szybko jeśli będą się rzucać na takie projekty. Koszty wyścigu kosmicznego będą liczone w setkach miliardach dolarów. Że mają 2 biliony dolarów w kieszeni? Co z tego, USA potrafi mieć rocznie taki deficyt, a FED może obniżyć realną wartość tych 2 biliony do śmiesznej kwoty.
Następnym czynnikiem jest inflacja w Chinach która wynosi ok 6%. To tworzy presje na rząd by umacniać wartość waluty, co znowu zmniejsza atrakcyjność eksportu i zmniejsza wartość dewiz.
Sytuacja Chin jest dobra, ale najbliższe lata już nie będą takim eldorado jak dotychczas.
Chiny dopiero zaczynają walczyć o swoje strefy wpływów. przykładem Pakistan.
Indiom się to bardzo nie podoba. To raczej Indie obstawiałbym jako potencjalnego rywala Chin, nie USA. Z resztą Chiny poza Pakistanem nie mają zbyt wiele przyjaciół. Korea, Japonia, USA, Indie, Wietnam, Malezja, Tajwan - wszystkie te kraje są zaniepokojone tworzeniem tego "sznura pereł" na Oceanie Indyjskim jak i innymi pretensjami terytorialnymi. Gdzie ludu kupa, to i Hercules dupa. Te wszystkie kraje łącznie mają około 2 miliardów mieszkańców i kilkakrotnie większy potencjał militarny niż Chiny. Chiny mogły poszczekać ostatnimi czasy z powodu kryzysu i swojej taniej siły roboczej dzięki której u nich nie zaistniał. Wejdziemy na ścieżkę wzrostu, siła robocza podrożeje to się będzie inaczej z nimi rozmawiać.
USA juz dawno obrały drogę socjalizmu i interwencjonizmu. Najlepszym stabilizatorem jest rynek, o czym administracja USA dawno zapomniała, Chińczycy nie.
Może się uda przepchnąć Rona Paula, ale to jest loteria. Wśród republikanów nie ma żadnego wyraźnego lidera, wszyscy kandydaci mają w okolicach 12,13,14% poparcia. Republikanie którzy mają szanse wygrać, wygrażają się że chcą ciąć koszty. Co z tego wyniknie, nie wiadomo. Ale jedno wiem że amerykanie już się przerazili deficytem. Albo to zmienią przed niewypłacalnością, albo staną się niewypłacalni i wtedy to zmienią.
Jednak nie ma co zbytnio przesadzać z tym socjalizmem w USA. W porównaniu z Europą to i tak jest tam dziki kapitalizm. W Chinach też nie jest tak różowo, firm państwowych jest tam od groma.
Chiny mają ambicje, partia przestała przeszkadzać w gospodarce więc mogły się rozwinąć. Jednak teraźniejsze wydatki Chin cechują się moim zdaniem wielką megalomanią. Podobno są tam autostrady kończące się na pustyniach.
Tam dalej działa centralne planowanie w najgorszym wydaniu jednopartyjnym, gdzie trzeba podlizać się szefowi fajnymi statystykami.
