Sonda Mars Reconnaissance Orbiter – amerykańska naukowo-telekomunikacyjna sonda kosmiczna, wystrzelona przez NASA w kierunku Marsa przy pomocy rakiety Atlas V 12 sierpnia 2005 roku. Na orbitę planety sonda weszła 10 marca 2006 roku. Początkowo była to wydłużona orbita eliptyczna, którą zacieśniła korzystając z tzw. hamowania atmosferycznego. Celem misji MRO jest poszukiwanie podziemnych złóż wody, badanie obecnego klimatu oraz odnajdywanie wskazówek, które pomogłyby w rekonstrukcji modelu klimatycznego planety sprzed milionów lat. Ponadto sonda ma wytypować miejsca do lądowania przyszłych misji automatycznych oraz planowanych wypraw załogowych na Czerwoną Planetę.
Masa orbitera wyniosła przy starcie około 2 ton, z czego 1 tona (czyli połowa) to masa netto – bez paliwa potrzebnego do manewrów wejścia na orbitę i korekty pozycji w trakcie trwania misji. Dla porównania Mars Global Surveyor (767 kg), 2001 Mars Odyssey (758 kg) i Mars Express (1042 kg). Ilość energii elektrycznej, jaką dysponuje sonda to około 1 kW. W swoim cyklu orbitalnym MRO systematycznie wchodzi w obszar cienia planety, zasilanie przejmują na ten czas specjalnie zaprojektowane akumulatory Ni-MH. Główny nadajnik komunikacyjny pracuje w paśmie 8 GHz. Umożliwia to przesyłanie danych, przy pomocy anteny głównej o średnicy 3 m, do anten Deep Space Network, z prędkością 6 Mb/s. Oczekiwana ilość danych przesłanych na Ziemię w ciągu 2 lat planowanej misji to 32 Terabity, co przekracza sumaryczną ilość danych uzyskanych ze wszystkich wcześniejszych misji JPL. Komputer pokładowy sondy został wyposażony w 133 MHz, 32-bitowy procesor RAD750 zbudowany z 10,4 milionów tranzystorów. Jest to odpowiednik procesora PowerPC 750, specjalnie przystosowany do warunków panujących w przestrzeni kosmicznej. Za przechowywanie danych odpowiedzialny jest Solid State Recorder o pojemności 160 gigabitów (20 GB), zbudowany z 700 modułów pamięci flash o pojemności 256 megabitów każdy.
Źródło
Oto kilka niesamowitych zdjęć
Zdjęcie przedstawia wydmy na dnie krateru powstałego w wyniku uderzenia asteroidy
Zdjęcie warstw osadów na płaskowyżu w regionie Marineris Valles zrobione w 2007 r. Naukowcy uważają, że warstwy zawierają krzemionki oraz siarczany żelaza powstałe poprzez oddziaływanie kwaśnej wody
Na zdjęciu widać czapę zamrożonego dwutlenku węgla na biegunie południowym Marsa. Wzór powstaje przez odparowanie lodu. Naukowcy uważają, że pokrywa lodowa topi się od dołu do góry, a dwutlenek węgla, zamienia się bezpośrednio w gaz erodujący w gruncie
Zdjęcie obszaru w Proctor Crater, przedstawiającego zarówno wydmy jak i zmarszczki na powierzchni. Mniejsze, jaśniejsze grzbiety powstały z drobnego jasnego piasku. Większe, ciemniejsze formy wydm powstały z pyłu pochodzącego z ciemnych skał wulkanicznych.
Zdjęcie krateru Victoria ujawnia warstwy podłoża w górnej części ściany krateru, wzór na podłożu krateru to wydmy
Na tym zdjęciu użyto nieprawdziwych kolorów przez co wygląda ono jak fragment pustyni w południowym - zachodzie Ameryki Północnej. Kanały na powierzchni skały w pobliżu brzegu krateru wykazują podobieństwo do typowych kształtów rzeźbionych przez strumienie wody na Ziemi
Naukowcy odkryli dowody istnienia wypływów siarczanów żelaza oraz minerałów ilastych na powierzchnię w naświetlonych obszarach tego regionu, w formacji Labyrinthus Noctis
Zdjęcie 1000 kilometrowego kanionu zwanego Ius Chasma, który jest częścią Valles Marineris, największego znanego systemu kanionów w Układzie Słonecznym
Te dziwnie ukształtowane wydmy są znane jako wydmy typu barchan i występują zarówno Ziemi jak na i Marsie
Zdjęcie dna krateru Antoniadi. Ciemne obszary mogą być pozostałościami łożysk potoków wody źródlanej z dnem wypełnionym twardym materiałem, które następnie zostały osuszone przez wiatr i w wyniku erozji gruntu trwającej miliony, a może nawet miliardy lat, pozostawiając bardziej odporne skały na powierzchni
Zdjęcie wydm na dnie krateru zawierające zmrożony dwutlenek węgla. Wiosną lód topnieje zamieniając się bezpośrednio w parę. Ciemne smugi wskazują miejsca gdzie gaz wyciekał na powierzchnię
Zdjęcie powierzchni dna Hellas Basin, krateru o szerokości 1400 mil . Rzeźba terenu wygląda prawie tak, jakby płynął tam płynny materiał
Zdjęcie wygląda zadziwiająco podobne do plantacji drzew rosnących wśród marsjańskich wydm. Niestety, drzewa to złudzenie optyczne. W rzeczywistości są to ciemne smugi osadów na zawietrznej stronie wydm. Zostały one stworzone przez gaz uciekający z lodu podczas parowania dwutlenku węgla. Dolna powierzchnia lodu topniejąc zamienia się w parę i przesuwa się w kierunku otworów w lodzie, niosąc ciemny osad ku górze
Paski na zdjęciu to w wydmy liniowe na dnie krateru w regionie Terra Noachis Marsa
Tłumaczenie na podstawie
Źródło
Użytkownik antietam edytował ten post 29.03.2010 - 19:51
