Skocz do zawartości




Dziękujemy za udział w Złotych Szarakach -- kolejne informacje już niebawem!

Zdjęcie

Wulkan Toba


  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
3 odpowiedzi w tym temacie

#1

antietam.
  • Postów: 320
  • Tematów: 114
  • Płeć:Mężczyzna
  • Artykułów: 34
Reputacja znakomita
Reputacja

Napisano

Wulkan Toba

Największy wulkan świata
Dołączona grafika

Ostatni wybuch wulkanu Toba, znajdującego się w zachodniej Sumatrze miał miejsce ok 73.000 lat temu (+/- 4.000 lat) był i wciąż jest największym kataklizmem wulkanicznym na Ziemi od 28 milionów lat.
Dołączona grafika

Wulkan Toba w zestawieniu z innymi wielkimi erupcjami wulkanicznymi
Dołączona grafika
Indeks Eksplozywności Wulkanicznej


Skala eksplozywności oparta jest na wartościach objętości wydobywającego się materiału piroklastycznego, wysokość chmury pyłów wyrzuconych do atmosfery oraz opisowe określenia wybuchu (od "łagodnego" po "mega-kolosalny"). Skala eksplozywności jest otwarta, ale wielkość 8 przypisana jest do największych znanych w historii erupcji wulkanicznych (około 1012 m³ tefry oraz 25 km słup pyłów), podczas gdy erupcje o wartości 0 to erupcje nie-eksplozywne (poniżej 104 m³ wyrzuconych materiałów). Każdy punkt na skali VEI oznacza dziesięciokrotny wzrost eksplozywności wybuchu.
Dołączona grafika
Dołączona grafika
Dołączona grafika

Wiele z najbardziej aktywnych i niebezpiecznych wulkanów na Ziemi leży w Indonezji. Na mapie przedstawione są tylko wulkany aktywne po 1900 roku. Na powyższej mapie nie ma wulkanu Toba, jako że nie był on aktywny w tym czasie.
Dołączona grafika

Długie linie otaczające wyspę Jawa wskazują gdzie płyta Indo – Australijska subdukuje (wsuwa się) pod fragment płyty euroazjatyckiej nad którą znajduje się Indonezja. W trakcie zanurzania , płyta Indo-Australijska podgrzewa się, powodując że woda zamienia się w wysokociśnieniowa parę. Olbrzymia energia generowana w trakcie tego procesu jest uwalniana przez wulkany zlokalizowane wzdłuż nakreślonej linii. Prędkość zanurzania wynosi 70 mm na rok co daje ponad 5km od ostatniego wybuchu wulkanu Toba.

Obrazuje to poniższy schemat
Dołączona grafika

Topografia terenów wokół jeziora Toba na dzień dzisiejszy, miejsce wybuchu 73.000 lat temu.
Dołączona grafika

Erupcja wulkaniczna 73.000 lat temu pozostawiła po sobie kalderę Sibandung. Jezioro Toba otoczone jest przez dwa małe, aktywne wulkany oraz wiele gorących źródeł. Oznacza to, ze wulkan jest wciąż aktywny, oraz że ciśnienie wciąż wzrasta. Dodatkowym dowodem może być również ciągle podnosząca się wyspa Samosir. Według zgromadzonych dotychczas danych, ustalono, że wulkan Toba eksploduje średnio co około 300 – 400.000 lat, oraz ze eksploduje on w przyszłości.
Dołączona grafika

Elementy wulkaniczne wokół jeziora Toba

Kolor szary – obecna depresja topograficzna
Kolor zielony – podpowierzchniowe komory wulkaniczne

1 Kaldera Sibandung: powstała w trakcie wybuchu 73,000 lat temu
2 Kaldera Haranggaol : powstała 500,000 lat temu
3 Kaldera Sibandung: powstała 800,000 temu

Kaldery Haranggaol i Sibandung powstały w trakcie wybuchów o mniejszej sile niż ta, która miała miejsce 73.000 lat temu, jednakże były to erupcje o wielkim natężeniu.

V1 Tandukbenua (Sipisopiso) – młody wulkan dacytowo - andezytowy
V2 Wulkan Pusubukit - młody wulkan dacytowo - andezytowy
D1 Komora dacytowa Pardepur
D2 Komora riolitowa Tuk-tuk
HS - Gorące źródła




Eksplozja wulkanu Toba 73.000 lat temu – opis katastrofy



Na chwilę obecną wiemy o co najmniej dwóch wielkich erupcjach wulkanu poprzedzających wybuch sprzed 73.000 lat – około 500.000 i 800.000 lat temu. Wcześniejsze wybuchy nie dorównywały wielkością ostatniemu wybuchowi, który zaliczany jest do wybuchów typu mega –kolosalnego, i jest jedynym tego typu od czasów, kiedy na Ziemi pojawiły się ssaki naczelne. Słynna erupcja wulkanu Krakatoa (również w pobliżu Sumatry) w 1883 roku, w porównaniu do Toba, jest tylko niewielkim wydarzeniem.

Poniższe mapy monsunów oraz zamieszczone ilustracje są próbą przedstawienia kolejności zdarzeń w trakcie erupcji 73.000 lat temu.
Dołączona grafika

__ prawdopodobny rejon opadu pyłu wulkanicznego
__ system wiatrów troposferycznych, (w dużej mierze niezależnych od pór roku)
__ System wiatrów powierzchniowych (uzależnionych od pór roku)
X miejsce odnalezienia pyłów wulkanicznych Toba w Morzu Południowochińskim
1 Archipelag Andamanów
2 Nikobary
3 Wyspy Mentawai

System wiatrów monsunowych (przedstawionych powyżej odpowiednio dla stycznia oraz lipca) w trakcie wybuchu wulkanu Toba 73.000 lat temu był bardzo zbliżony od warunków panujących obecnie. Stożek opadowy materiału wulkanicznego jest zorientowany w kierunku zachodnio- północnym, pokrywając się z kierunkiem system wiatrów w troposferze. Tylko monsuny letnie mogły spowodować upadek drobno klastycznego materiału wulkanicznego w rejonie Morza Południowochińskiego, co sugeruje że erupcja wydarzyła się w okresie lata na półkuli północnej.

Przypuszcza się, ze wybuch uwolnił ok 2.800 km3 materiałów piroklastycznych, niektórzy badacze uważają jednak, ze jest to wynik nieoszacowany.

Przypuszczalny skład ;


Lawa powierzchniowa – ok 1000 km3 – pokrywająca od 20 do 30 tys km2 powierzchni Sumatry warstwą o grubości od 50 – 150 metrów (w niektórych miejscach nawet do 400m) w pobliżu krateru, i średniej grubości 50m. Temperatura lawy przed erupcją wynosiła ok 750˚ C. W jej trakcie ok 550 ˚C, aby w ciągu kilku dni ochłodzić się do ok 100˚C. Przy powierzchni gruntu pozostawała gorąca przez dłuższy okres czasu.
Dołączona grafika
Dołączona grafika

Na czerwono przedstawiony jest obszar pokryty płynną lawą.

Ignimbryt ( tuf spieczony) w kalderze – ok 1,000 km3 , pokrywający powierzchnię ok 2,500 km2, o średniej grubości 400m.

Ignimbryt - skała piroklastyczna będąca skałą osadową pochodzenia wulkanicznego, silnie porowata, należąca do grupy skał kwaśnych, o składzie chemicznym zbliżonym do ryolitu lub dacytu. Powstała podczas wybuchu wulkanu w wyniku wypadania materiałów piroklastycznych z chmur erupcyjnych i spojenia tego materiału upłynnionym, rozgrzanym popiołem wulkanicznym, przy udziale gorących par i gazów wulkanicznych (przypis tłumacza)

Opad popiołów piroklastycznych - ok 800 km3 – co daje średnio 10cm popiołu na całej powierzchni Ziemi.

Kwas siarkowy - przypuszczalnie ok ton metrycznych H2SO4.

W przeliczeniu na długość trwania wybuchu – 9 do 14 dni – oraz ilości wyrzuconego materiału wulkanicznego w ilości ok 2800 km3, daje to ok 8 milionów ton metrycznych materiału na sekundę!



Obszary bezpośrednio dotknięte opadem popiołów wulkanicznych nie są dokładnie ustalone, lecz w warstwie odkrytej w centralnych Indiach grubość pokrywy wynosi obecnie 6 m. Grubość pokrywy zmniejsza się stopniowo w kierunku zachodnim.
Dołączona grafika

I granice opadu materiał wulkanicznego – tereny gdzie materiał ten został odnaleziony
I wskazuje gdzie został odnaleziony pumeks zmyty z powierzchni oceanu
1 czerwone cyfry - ślady popiołów wulkanicznych odnalezionych na lądzie
1 cyfry niebieskie – ślady popiołów wulkanicznych odnalezionych w osadach dna morskiego


1 Tampan Malezja, warstwa 1.55-3.0 m
2 Bogra, Indie, 0.5 m
3 Barakar, Indie, 2 m
4 Mahanadi, Indie, 1.5-3.0 m
5 Vansadhara, Indie, warstwa 0.5-1.5 m
6 Vansadhara, 1.5-6.0 m
7 Son, Indie, 1.5-3.0 m
8 Narmada,Indie, 0.4-0.8 m
9 Sagileru, 0.3-2.0 m
10 Kukdi, Indie, 0.2-1.0 m


Różnice w grubości warstw pomiędzy osadami morskimi a lądowymi wiążą się z działalnością prądów zawiesinowych – powodują one rozproszenie osadzanej substancji.

Odwierty morskie :
1. 2.5 cm (1 in.)
2. 3.5 cm (1.3 in.)
3. 40 cm (15 in.)
4. 3 cm (1.1 in.)
5. 12 cm (4.7 in.)
6. 11 cm (4.3 in.)
7. 8 cm (3.1 in.)
8. 15 cm (5.9 in.)
9. 7 cm (2.7 in.)
10. 2 cm (0.8 in.)
11. 9 cm (3.5 in.)
12. 3 cm (1.1 in.)
13. 11 cm (4.3 in.)
14. 9 cm (3.5 in.)
15. 10 cm (3.9 in.)
16. 2 cm (0.8 in.)

Jakie są szanse aby wulkan Toba wybuchł ponownie? Powolny ruch płyt tektonicznych, który powoduje powstawanie wulkanów takich jak Toba, powoduje ciągły wzrost ciśnienia. Z cala pewnością nastąpi nowa eksplozja, lecz według zapewnień naukowców będzie to za około 300 – 500 tys. lat.


Zmiany klimatyczne i środowiskowe po erupcji.

Dołączona grafika

Efekty klimatyczne, wywołane przez ostatni wybuch wulkanu Toba w dużo większym stopniu dotyczyły półkuli północnej. Z uwagi na swe położenie (bardzo blisko równika), opad materiału wulkanicznego miał głównie miejsce na półkulę północną, która jest znacznie bardziej wrażliwa na tego typu wydarzenia, w odróżnieniu od półkuli południowej. Półkula północna posiada więcej lądów w porównaniu do powierzchni morskich, co oznacza że ochronne działanie wód jest mocno ograniczone.

Erupcje wulkaniczne w ciągu ostatnich 600 lat dostarczyły dowodów, że mogą one powodować tzw. “zimy wulkaniczne”. Dla przykładu, wulkan Pinatubo w 1991 roku wyrzucił w powietrze “tylko” 4 km2 pyłów,co spowodowało to jednakże obniżenie średniej światowej temperatury o ok. 0.5 do 0.7 ˚C. Podobne efekty zauważono podczas innych nowożytnych wybuchów wulkanicznych. Nie są one, oczywiście przyczyną wszystkich zmian klimatycznych, lecz mogą spowodować anomalie klimatyczne. Słynne “Lata bez okresów letnich” które nastąpiły po wybuchu wulkanu Tambora w 1815 roku są widoczne na niżej pokazanej ilustracji
Dołączona grafika

Podczas erupcji wulkanu Tambora (nr. 21 na powyższej ilustracji) śmierć poniosło ok 12.000 osób, głownie w wyniku fali tsunami która zmiotła z powierzchni ziemi wiele przybrzeżnych wiosek. Spowodowała również śmierć ok 80.000 osób na półkuli północnej – głownie z powodu fali głodu która spowodowana została zaburzeniami w uprawach. Tambora wyrzuciła w powietrze ok 40 km3 materiałów wulkanicznych, a skutki jej działalności można było odczuwać przez kilkanaście lat po jej wybuchu. Toba wyprodukowała ponad 16 razy więcej pyłów wulkanicznych oraz kwasu siarkowego, które dotarły znacznie wyżej i pozostały w niej znacznie dłużej – setki lat, czy nawet kilka tysięcy lat, zakłócając dopływ światła słonecznego do niższych warstw atmosfery.
Dołączona grafika

Pyłki kwiatowe znalezione w torfowisku Grand Pile (w pobliżu Belfort we wschodniej Francji). Po wybuchu wulkanu Toba ich ilość drastycznie spadła na kilka tysięcy lat.


Tłumaczenie własne (mocno okrojone) na podstawie

Źródło

Użytkownik antietam edytował ten post 06.02.2010 - 20:00

  • 4



#2

Flopstar.
  • Postów: 225
  • Tematów: 5
  • Płeć:Mężczyzna
Reputacja bardzo dobra
Reputacja

Napisano

Świetny tekst.
Jest 7 superwulkanów ale wystarczy wybuch tylko jednego aby zmienić na zawsze krajobraz naszej planety.
Przy dzisiejszej populacji liczba ofiar byłaby masakryczna.
Ci co nie zginęli by od razu musieliby zmagać się z nuklearną zimą.
Niezbyt miła perspektywa.
  • 0



#3

Emb.
  • Postów: 2
  • Tematów: 0
  • Płeć:Mężczyzna
Reputacja neutralna
Reputacja

Napisano

W czasach historycznych w kalderze Toba nie doszło do żadnych erupcji, niemniej aktywność sejsmiczna w tym rejonie występuje (trzęsienia ziemi w 1920, 1922, 1987). Po wstrząsach uaktywniają się fumarole na południu i zachodzie jeziora Toba. Erupcja, o której tutaj mowa, była gigantyczna (w skali VEI = 8) o sile większej niż erupcja Yellowstone 2.2 miliony lat temu.
  • 0

#4

Nick.
  • Postów: 1527
  • Tematów: 777
  • Płeć:Mężczyzna
  • Artykułów: 2
Reputacja znakomita
Reputacja

Napisano

Oto, jak ludzkość przetrwała koniec świata

 

z23136047V,Wybuch-wulkanu.jpg

Wybuch wulkanu (123rf)

 

Naukowcy sądzą, że 74 tys. lat temu erupcja superwulkanu Toba w Indonezji spowodowała globalne ochłodzenie i suszę, które przeżyło tylko ok. 10 tys. ludzkich par. Teraz uczeni znaleźli jedno z refugiów, w których ludzkość przetrwała tamtą katastrofę.

 

Silniejszej erupcji wulkanicznej Ziemia nie doświadczyła w ciągu ostatnich 2 mln lat. Wybuch wulkanu Toba był 100 razy potężniejszy od erupcji również indonezyjskiej Tambory w 1815 r. Po Tamborze rok 1816 przeszedł do historii jako rok bez lata. Fala nieurodzaju i głodu zalała m.in. Europę.

 

Toba prawie wykończyła ludzkość.

 

Wyrzucone podczas jej erupcji wysoko w powietrze aerozole rozeszły się po całym świecie, docierając do dalekiej Afryki, która 74 tys. lat temu była głównym domem naszego gatunku. Co prawda dzięki najnowszym badaniom wiemy, że przedstawiciele Homo sapiens już wcześniej wyruszali na dalekie wycieczki na inne kontynenty, ale wiemy również, że główna fala emigracji naszego gatunku z Afryki rozpoczęła się ok. 70 tys. lat temu. Może sprowokowała ją erupcja Toby?

 

To była katastrofa, jakiej nasz świat nie widział. Rozwiane wysoko w atmosferze aerozole na długie lata odcięły powierzchnię Ziemi od znacznej części promieniowania słonecznego. Nastąpiła zimna susza, w której umierały rośliny, odżywiające się nimi zwierzęta oraz drapieżniki - także ludzie.

 

Genetycy uważają, że był to jeden z tych momentów, w których Homo sapiens przeszedł przez wąskie gardło ewolucji. Jak wyliczyli, skutki erupcji Toby przetrwało ledwie 10 tys. ludzkich par.

 

Jak?

 

Naukowcy sądzą, że ludzie - wtedy łowcy-zbieracze, rewolucja rolnicza rozpoczęła się ponad 60 tys. lat później - schronili się w niewielu refugiach. Jedno z nich właśnie znaleźli w południowych, nadmorskich rejonach RPA. O jego odkryciu międzynarodowy zespół informuje w "Nature".

 

Uczeni przebadali warstwy osadów sprzed 74 tys. lat znajdujące się na dwóch stanowiskach archeologicznych - Vleesbaai i Pinnacle Point. Znaleźli w nich kości, narzędzia, ślady po ogniskach - zarówno w warstwach sprzed wybuchu Toby, jak i po nim. Wygląda na to, że mieszkający tam ludzie radzili sobie znakomicie.

 

z23136214Q.jpg

Dr Jayne Wilkins

 

Badacze znaleźli też coś jeszcze - bezpośredni dowód na to, że do oddalonego o blisko 9 tys. km od Indonezji rejonu Afryki doleciał materiał wulkaniczny z erupcji.

 

To odkrycie to mikroskopijne odłamki kryptotefr, czyli szkliwa wulkanicznego. Pierwszy raz znaleziono je tak daleko od miejsca erupcji Toby.

 

W jaki sposób ludzie z Afryki Południowej zdołali przetrwać wiele lat wulkanicznej zimy?

 

Autorzy publikacji w "Nature" sugerują, że mieszkańców Vleesbaai i Pinnacle Point wyżywiło morze. Ich zdaniem ekosystemy oceaniczne nie zostały tak mocno dotknięte przez erupcję Toby jak te na lądzie.

 

Jak taka katastrofa wyglądałaby dzisiaj?

 

O wiele gorzej. W świecie, w którym mieszka przeszło 7,5 mld ludzi i których życie wisi na włosku dostępu do elektryczności i produktów rolniczych, erupcja superwulkanu wywołałaby bardzo brzydki koniec świata.

 

Po wybuchu Toby został dziś krater, który wypełnia zjawiskowe jezioro. Ma 100 km długości, 30 szerokości i 500 m głębokości.

http://wyborcza.pl/7...iec-swiata.html

 

toba01.jpg

http://cudaswiata.pl/azja/toba.html


  • 0





Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości oraz 0 użytkowników anonimowych

stat4u