http://www.paranormalne.pl/blog/78-nowy-wyglad/ nowy wygląd Syndication Mon, 18 Apr 2016 21:01:24 +0000 admin@paranormalne.pl (Paranormalne.pl) IP.Blog 60 http://www.paranormalne.pl/blog/78/entry-678-komentarze-do-mojej-paranormalnej-ksiazki/ ]]> Fri, 15 Apr 2016 21:29:00 +0000 http://www.paranormalne.pl/blog/78/entry-678-komentarze-do-mojej-paranormalnej-ksiazki/ http://www.paranormalne.pl/blog/78/entry-677-moja-paranormalna-ksiazka/
Piszę książkę i z racji tematyki, chciałabym się podzielić jej częścią (konkretnie pierwszą księgą, i pomyślimy co dalej jeśli będziecie bardzo ciekawi dalszych treści), ze wszystkimi wielbicielami czarnych komedii paranormalnych- z piekła rodem
 
mam jednak dwie prośby
 
1- do moderatorów- Potraktujcie to proszę jako jeden wielki cytat lub formę sztuki, i postarajcie się przymknąć oko na niektóre bardziej dobitne wyrażenia. Bez nich dialogi staną się suche, sztywne i odrealnione. A chodzi przecież o to, by książka sprawiała wrażenie że jest opisem prawdziwych zdarzeń.
 
2- do osób niepełnoletnich- jak chcecie czytać, nie mam wam jak odciąć dostępu, ale treść może okazać się dla was zbyt ciężka.
jeśli chcecie, czytajcie, ale nie wińcie mnie jeśli będziecie mieć koszmary.
 
Będę wrzucała tu co jakiś czas po jednym rozdziale.
 
Ale zanim pokażę wam pierwszy- krótki wstęp:
 
Wątek psychologiczny, zawiera treści na temat przypadłości z którą sama się borykam, i z racji tego, że do mojego "skrzywienia" czy "niepełnosprawności" podchodzi się z takim samym dystansem jak do trądu albo AIDS, główna bohaterka postrzega świat w taki sposób jak i ja, a jej historia opiera się częściowo na moich doświadczeniach. Myślę że przez tą tożsamość, książka może zyskać na wiarygodności, ale chodziło mi bardziej o to by przekazać ludziom, reagującym histerycznie na wiadomość że coś mi dolega, też coś o sobie,
mianowicie- nie ślinię się, nie wyglądam dziwnie i nie zarażam.
 
życzę miłej lektury
 
MARSZ PRZEZ KRĘGI PIEKIELNE
 
Księga pierwsza- wpiekłowstąpienie
 
Rozdział I -tunel
 
Wyprawa para-archeologiczna na którą się wybrałam, od początku bawiła mnie i drażniła jednocześnie.
Dlaczego „para”-archeologiczna?
Bo ciężko by to było nazwać prawdziwą ekspedycją, skoro ekipa składała się z osób którym tylko wydawało się że wiedzą co robią.
Byli tu dwaj synowie  archeologów, był chłopak ze szkoły przetrwania, był też doktor historii który z racji kryzysu wieku średniego, postanowił spełnić swoje marzenie o dowodzeniu taką wycieczką, no i wreszcie- byłam ja. Jedyna dziewczyna w grupie i domorosły spec od demonologii.
Nazywali mnie tu Emo.
Nie wiem czy to bardziej dla tego że miałam zawsze dokładnie zakryte grzywką prawe oko i jedną trzecią twarzy, czy przez to że chodziłam w glanach… Chociaż swoją drogą, taki rodzaj obuwia w górach nie powinien nikogo dziwić, nawet jeśli te moje były ozdobione po bokach kawałkami grubego łańcucha.
Lubiłam łańcuchy. Chodząc brzęczałam trochę jak dusza potępiona. Bawiło mnie to, jak bardzo takie brzęczenie pasuje do moich zainteresowań.
Moją specjalizacją była obrzędowość i legendy, moją pasją, mimo zadeklarowanego ateizmu, były religie i wierzenia świata, moimi ulubionymi tematami, starodawne pismo, języki i talizmany, a moją piętą achillesową- kontakty międzyludzkie.
Pewnie nikt inny z zespołem Aspergera nie zakwalifikowałby się na wyprawę w której trzeba się stale dogadywać z grupą, ale ja byłam jej sponsorem, więc grupa nie bardzo miała jakiś wybór w kwestii tego czy mnie zabrać.
Miałam tylko rozpoznawać rzeczy które oni może, przez przypadek  wykopią, więc nie nastawiałam się na brak nudy- a tu proszę, mimo że z miejscem wykopalisk nie kojarzyło się nawet pół legendy, miałam ręce pełne roboty przy coraz to dziwniejszych obiektach, cudem wykopywanych ze starych, zapomnianych, tysiącletnich ruin niewielkiego zamku, z którego zostało już tylko kilka niewysokich murków i kupa kamieni.
Siedziałam trzymając nogi na blacie stołu i odchylając się na tylnych nogach jedynego porządnego krzesła w bazie.
I To było moje krzesło…
Okupowałam je już od pierwszego dnia wyprawy, a kiedy ktoś inny na nim usiadł, bez ostrzeżenia go zrzucałam, wyciągając mu mebel z pod tyłka.
Tak wiem, że inne dziewczyny tak by nie zrobiły i może rzeczywiście mało to było kobiece, ale nigdy nie interesowały mnie typowe babskie sprawy .W głębokim poważaniu miałam zakupy, modę i makijaż, który robiłam czasem, tylko i wyłącznie z nudów.
Bardziej interesujące było dla mnie to co trzymałam w dłoni- najnowsze znalezisko kolegów dłubaczy;
ciężki, okrągły, złoty medalion z wielkim odwróconym pentagramem i znakami runicznymi wyskrobanymi wszędzie gdzie tylko się dało, które mozolnie odczytywałam składając zbitki znaczeń w logicznie brzmiące zdania i przepisywałam te tłumaczenia w odpowiednie miejsca na rysunku medalionu w moim szkicowniku.
A myślałam że będę rysować tylko górskie krajobrazy…
Straciłam jednak zainteresowanie medalionem już po paru minutach gdy dowiedziałam się kto był przedmiotem westchnień dawnego właściciela nieporęcznej ozdoby.
Westchnęłam ciężko i machnęłam ręką na kierownika wyprawy który siedział opodal i drapał się po brodzie z niecierpliwości. Swoją drogą, gość cały czas drapał się po tej brodzie jak najęty, aż zaczęłam podejrzewać że ma tam wszy. Nie powiedziałam mu o tym wprost ale profilaktycznie, pilnowałam by zawsze utrzymywać  odpowiedni dystans.
-To sekta Belzebuba- powiedziałam z wyczuwalną nutą rozczarowania w głosie- Uwaga, geneza obiektu- zaczęłam gdy już usiadł bliżej mnie na stołku polowym- medalion jest ręcznie zrobiony ze złota albo pozłacany, ten kamień na środku, może być rubinem,  więc w skład sekty wchodziła pewnie bogata arystokracja. Używany prawdopodobnie we wczesnym średniowieczu, kiedy jeszcze nie bardzo wiedzieli o co z tymi aniołami i demonami chodzi. Belzebub był znany od samego początku bo był wyjątkowo obrzydliwy nawet jak na demona i jego imię było stosowane na zmianę z imieniem Szatana. Znaki runiczne są wydrapane bardzo dokładnie więc myślę że były z skądś przepisywane, przez kogoś kto się na nich nie znał. Treść wnętrza dwóch górnych rogów pentagramu to „archanioł piekieł” i „dowódca armii piekielnych” – tytuły które pasują do większości potężniejszych demonów, trzecie ramie gwiazdy „władca much” precyzuje o kogo chodzi. Obrzydliwy władca kupy gówna- Belzebub… fuj…  Poza tym jest jeszcze napis na ściance wokół medalionu „Belzebubie, nasz panie, zbaw nas, chroń nas, daj nam moc” druga linijka to „Belzebubie, nasz panie, niewiernych spal, niewiernych dręcz, niewiernych obróć w proch”. My to wyznawcy Belzebuba, niewierni to wszyscy z poza sekty.  Reszty nawet nie chce mi się czytać.- podsumowałam rzucając ciężki medalion na stół.
-NIE RZUCAJ TYM! –wydarł się gdy metal brzdąknął o blat
-Spoookoooojnie, to złoto, nie jest zardzewiałe nie potłucze się.- powiedziałam, być może lekko kpiącym tonem.
-Masz się z tym obchodzić delikatnie! I odczytać to do końca!- krzyczał.
Wstałam z krzesła. Byłam trochę wyższa od chuderlawego doktora i wykorzystałam całe swoje metr siedemdziesiąt pięć wzrostu by spojrzeć na niego z góry.
-Po pierwsze, nie tym tonem, panie Trakowski, bo nie zobaczy pan wypłaty- powiedziałam cicho ale wyraźnie.- Po drugie, ta wyprawa to dla mnie urlop, a jeśli urlop przestanie mi się podobać, zabiorę swoje rzeczy i odjadę, a wtedy życzę powodzenia przy szukaniu kogoś kto potrafi odczytywać runy. Po trzecie, nikt inny nie wyłożyłby kasy na tą pańską ekspedycję, a ja zrobiłam to tylko dla tego że aż żal mi było pana samego puszczać z łopatą, na jakieś zapomniane przez boga zadupie.- mówiłam nachylając się nad wiercącym się na stołku mężczyzną, wciąż patrząc mu głęboko w oczy. Wyprostowałam się wycofując z jego strefy bezpieczeństwa, usiadłam  na krześle, położyłam buty na stole, odchyliłam się i przewróciłam kartkę w szkicowniku. Kierownik ekspedycji wstał i poszedł do głównego namiotu ekspedycji udając że nic się nie stało.
Świetnie, kolejna osoba która mnie nie lubi… mogłam załatwić to inaczej… Na pewno mogłam… jakoś…
Ale nie miałam pomysłu na to co innego mogłabym mu powiedzieć, czy zrobić żeby mnie zostawił w spokoju i przy okazji nie wytrzeć nim podłogi. Odruch natychmiastowego udzielania aż nazbyt wyczerpujących ripost towarzyszył mi już od dziecka, tylko że dawniej mieli mnie po prostu za rezolutną dziewczynkę, teraz gdy mam już te dwadzieścia lat, powinnam zachowywać się jak dorosła a zamiast tego robię z siebie potwora w ludzkiej skórze. I znowu to zrobiłam, zrozumiawszy że go uraziłam dopiero gdy zobaczyłam jak Trakowski odchodzi.  Zagryzłam zęby, wstałam i rzuciłam szkicownik na stół. Pobiegłam za nim do namiotu. Robił herbatę stojąc przy stoliku na mapy.
-Panie Doktorze, chciałam pana przeprosić.- powiedziałam hamując tuż przed stolikiem.
Popatrzył na mnie przybierając niezidentyfikowaną minę. Niezidentyfikowaną dla mnie. Zazdrościłam tym wszystkim osobom które potrafiły trafnie odczytywać ludzkie emocje na podstawie mimiki twarzy.
-Przepraszam- powtórzyłam. Nie mówiłam że nie chciałam go urazić, bo choć była to prawda, jeszcze nikt ze zranionych przeze mnie ludzi w to nie uwierzył.
Kiwnął głową ale nie wiedziałam czy przyjął przeprosiny czy miał zamiar je dopiero rozważać. Korciło mnie strasznie żeby drążyć temat, ale on zaczął iść w stronę wykopalisk, jednak gdy mnie mijał klepnął mnie dwa razy w ramię.
-Sprawdzałem ludzi z którymi miałem pracować, wiem że trzeba brać poprawkę na to co pani mówi. Nawet spotkałem się z pani lekarzem. Co prawda o pani schorzeniu nic mi nie powiedział, ale zalecił zabrać ze sobą herbatę z melisą.- powiedział i wymownie zakręcił płynem w swoim kubku. Najpierw prychnęłam tylko, ale po chwili już śmiałam się do łez. Kochany mój psycholog, wiedział że życie ze mną nie jest lekkie. Historyk po chwili śmiał się już ze mną. Uznałam że konflikt został zażegnany, a była to miła i rzadka niespodzianka. Kierownik wyprawy poszedł w swoją stronę a ja zostałam sama w namiocie.
Z niewiadomych powodów bardzo lubiłam tu siedzieć. Dach na bazie wielokąta foremnego miał jakieś sześć metrów średnicy, wspierały go grube na dwa palce metalowe słupki, a z jednej strony rozciągnięta była plandeka która chroniła od wiatru. Ściana która powinna być po drugiej stronie gdzieś się zgubiła, ale nikomu to specjalnie nie przeszkadzało. W środku, od strony ściany stała polowa kuchenka i kilka skrzynek które robiły za prowizoryczny blat, na skrzynkach miska z wodą była zlewem, a wodę braliśmy ze strumyka który płynął rzut beretem od ruin zamku. Niedaleko głównego namiotu stał mój wytwór- prowizoryczny prysznic zrobiony z beczki z przeciekającym dnem, zawieszonej na drzewie tak wymogła się obracać. Patent polegał na tym że najpierw napełniało się beczkę ciepłą wodą podgrzaną na kuchence, zamykało się ją od góry przeciekającym dnem a potem za pomocą sznurków przekręcało się ją do góry nogami i z powrotem. Cały dzień siedziałam nad ściankami z patyków powbijanych w ziemię i połączonych od góry i w połowie wysokości sznurkiem a do sznurków przywiązałam cienki koc. Podobny kawałek koca położyłam na ziemi poniżej, żeby nie stać w błocie.
Byłam dumna ze swojego dzieła ale chłopaki od razu dali mi do zrozumienia że to miała być męska, brudna, śmierdząca wyprawa a ja im wszystko psuję. Zobaczymy co powiedzą jak zacznie ich obgryzać robactwo.
Nagle moje rozmyślania i monotonne stukanie młoteczków o kamień przerwał głośny huk.  Ziemia zatrzęsła się pod moimi stopami, wytrącając mnie z równowagi. Tyczki namiotu powyskakiwały z ziemi, otrzeźwił mnie mój własny krzyk, kiedy ciężki dach z białej plandeki zaczął na mnie spadać. Skuliłam się na ziemi, na którą nie wiadomo kiedy upadłam i zasłoniłam głowę rękami. Poczułam uderzenie w plecy kiedy namiot upadł i przygniótł mnie do ziemi. Z ulgą zauważyłam że nie był tak ciężki jak się wydawał, a nawet jeśli, to płachta wodoodpornego materiału działała jak spadochron. Mój umysł przełączył się na tryb kalkulujący, a myśli przyspieszyły. Analizowałam sytuację wymyślając dziesiątki mniej lub bardziej wiarygodnych wytłumaczeń na to co się stało. Trzęsienie ziemi. Osuwisko. Nie, nie osuwisko. Tąpnięcie. Bomba. Lawina. Gdzie lawina? Wiosną? Lawina kamieni? Źle, wtedy nie byłoby jednego huku. Wyjść ! trzeba z tond wyjść! Zaczęłam krztusić się pyłem.
Położyłam się płasko na ziemi i powoli zaczęłam się czołgać w stronę skraju namiotu.
Idź, idź zanim się udusisz pod tą cholerną gumową plandeką!
Nagle trafiłam ręką w próżnię, z mojego gardła wydobyło się coś między krzykiem a piskiem, serce na sekundę zamarło a myśli wyparowały z głowy gdy omal nie wpadłam do dziury. Zmusiłam się by odetchnąć kilka razy głęboko. Nie wpadłaś tam… spokojnie… - mówiłam sama do siebie.
Wpatrzyłam się dokładniej w pustkę przede mną i dostrzegłam kilka jaśniejszych elementów, jakby odrobina światła wdarła się pod materiał dachu namiotu spróbowałam podnieść się chociaż trochę i unieść plandekę która przygniatała mnie do ziemi. Okazało się że jestem już bliżej krawędzi niż mi się wydawało. Gdy uniosłam dach, dziura przede mną wypełniła się światłem słonecznym, ukazując kupę połamanych skał i luźnej ziemi. Ktoś krzyknął z dołu, zza kręgu światła. Zmotywowało mnie to do spuszczenia nóg w otwór w ziemi. Buty zapadły się w sypkiej glebie i zsunęły się w dół gdy tylko oparłam na nich ciężar swojego ciała. Strasznie dużo dziś piszczałam… wylądowałam na tyłku trzymając jedną ręką brzeg dachu namiotu, będąc już poza nim, w pełnym świetle. Moje oczy nie musiały przyzwyczajać się do słońca, więc nie mogłam leżeć tam w ciemnościach tak długo jak mi się wydawało. Rozejrzałam się wokół. Ktoś biegł w moją stronę, dwie osoby pochylały się nad głębokim, wąskim, podłużnym zapadliskiem, ktoś krzyczał z dołu.
Krzyczał o pomoc.
Puściłam plandekę i zaczęłam zsuwać  się w kierunku głosu, łapiąc się po drodze wystających korzeni i hamując cały czas wbijając pięty w sypki gruz.
Niech mi jeszcze raz ktoś powie że mam nie chodzić w glanach. Glany są, kurde, zajebiste. Tylko dzięki  grubej sztywnej skórze z której były zrobione udało mi się nie połamać nóg w kostkach. Gorzej miały się ręce. Wszystko wokół miało ostre krawędzie które rozcinały mi dłonie.
-Tomek! –krzyknęłam gdy zobaczyłam chłopaka niemal do połowy przysypanego kamieniami, dzielnie przygryzającego zęby, żeby nie krzyczeć. –Tomek, czekaj, już idę!
Obeszłam go dookoła żeby okruchy skał z pod moich nóg go nie trafiły. Kaszlał leżąc przysypany pyłem i gruzem.
-Możesz czymś ruszyć? Uderzyłeś  się w kręgosłup?- pytałam zdejmując w międzyczasie kilka kamieni z jego koszulki. Chciałam go jak najszybciej wyciągnąć, bojąc się że ziemia znów się osunie i przysypie go całego.
-Nie, tylko nogi mi utknęły- jęknął
-Bolą?
-Nie, kurwa, wcale!- warknął próbując podnieść się na łokciu. No dobra, moja wina, zadałam głupie pytanie. Pomogłam mu się unieść, oparłam jego plecy na swoich udach a jego głowę położyłam na swoim ramieniu żeby nie wisiał do góry nogami. Jedną ręką przytrzymywałam go przy sobie a on korzystając z rzadkiej okazji wtulił twarz w moją bluzkę. Zerknęłam w dół i westchnęłam ciężko. Czy facet ranny czy umierający, nie przegapi okazji by wsadzić dziewczynie nos między piersi. A ja nie miałam serca go teraz za to opieprzać, mruknęłam tylko że ma się nie przyzwyczajać bo to pierwszy i ostatni raz. Wolną ręką zdejmowałam z niego mniejsze kamienie i otrzepywałam pył. Wreszcie po niecałej minucie odsunęłam go od siebie i złapałam popod pachami od tyłu. Jęknął najpierw niezadowolenia, potem  z bólu, a na koniec krzyknął, gdy udało mi się go wyciągnąć. Puste miejsce które zostało w gruzowisku, tam gdzie były jego nogi, natychmiast się zapadło tworząc mini lawinę. Spojrzeliśmy na siebie w tym samym momencie.
-Dzięki – sapnął i spojrzał smętnie na swoją nogę, wygiętą pod kontem jednoznacznie sugerującym pełne złamanie kości. Skrzywiłam się wyobrażając sobie jak to boli.
Nagle zaczęły spadać na nas drobne kamienie. Spojrzałam w górę i wybałuszyłam oczy widząc jak kierownik wyprawy jedzie do nas na twarzy.
-Gdzie!? Idioto! Nie tak! Bokiem! Idź bokiem! Przysypiesz nas!- krzyczałam spanikowana gdy spadały na nas coraz większe okruchy skał.
-Wracaj na górę!- dołączył się trochę piskliwie Tomek z przerażeniem w oczach, uświadamiając sobie że nie będzie miał jak uciec przed następnym osuwiskiem. Nadal trzymałam go pod pachami więc spróbowałam przesunąć go na bok, ale był ciężki. Na szczęście nie było lawiny. Trakowski koziołkował, zjeżdżał na tyłku a potem znów koziołkował aż złapałam go za kołnierz i wyhamowałam, sama przy tym zsuwając się jakieś dwa metry, i zostawiając chłopaka wyżej.
-Zostań tu i pilnuj Tomka- warknęłam wściekła na historyka za jego głupotę.
Wspięłam się po korzeniu który wystawał z ziemi niedaleko mnie, i ruszyłam w stronę kolejnego odstającego korzenia. Wędrówka pomiędzy nimi była bardzo wyczerpująca. Gdy byłam już niedaleko wyjścia dziury, ktoś podał mi długi kij i pomógł mi wyjść.
-Znajdźcie jakąś linę. I coś z czego można zrobić nosze, bo Tomek sam nie wyjdzie. Trzeba go wyciągnąć zanim ziemia się znowu osunie- wyksztusiłam zdyszana, nim padłam na plecy na ziemię. Próbowałam uspokoić oddech obserwując płynące po niebie chmury. Dopiero teraz dotarło do mnie jak bardzo wszystko mnie boli. Adrian, jeden z archeologów, przybiegł z liną i jakimś kocem.
-Co teraz?- sapnął kładąc to przede mną. Cały dygotał i kręcił się zniecierpliwiony i wystraszony. Popatrzyłam na to co przyniósł. Rozłożyłam koc, a potem zaczęłam składać go tylko wzdłuż, tworząc  podłużną  grubą warstwę.
-Przebij to po obu końcach i przeciągnij linę. Zrobimy prowizoryczny hamak. Do środka wsadź równolegle kilka desek, osłonią Tomka od kamieni po których go będziemy wciągać.- Powiedziałam i padłam z powrotem na plecy- i mam nadzieję że już  dawno zadzwoniliście po ratowników, jak nie, to jesteście bandą idiotów.-powiedziałam znów wpatrując się w niebo. Po chwili usłyszałam „halo? Chciałbym zgłosić wypadek w górach!” i zaczęłam się cicho śmiać. Jednak są bandą idiotów.
Adrian sklecił hamak tak jak mu powiedziałam i spuścił go po zboczu, mniej więcej w stronę Tomka. Trakowski który został na dole, pomógł mu wejść a potem pierwszy wdrapał się po linie na końcu której zostawił chłopaka, a gdy już był na górze , wstałam i razem z Adrianem i Romkiem (to ten ze szkoły przetrwania) zaczęłam powolutku wciągać do góry naszą ulubioną ofiarę losu. Po chwili na złapanie oddechu, do ciągnących dołączył też kierownik wyprawy. Gdy chłopak był już na górze, adrenalina opadła jak za pstryknięciem palców. Zachwiałam się na nogach i gdyby nie to że złapał mnie ktoś na kogo wpadłam, pewnie bym się przewróciła. Wiedziałam że coś do mnie krzyczeli ale rozumiałam tylko co drugie słowo. Szepnęłam tylko że kręci mi się w głowie. Ktoś przytrzymał mnie w pozycji półsiedzącej. Tryb kalkulacyjny w mojej głowie się wyłączył, automatycznie włączając tryb jęczącej marudy nie do wytrzymania.
-Wszystko mnie booooliii! Chcę do dooooomuuuu! Aaaaa ….. źle mi…. –jęczałam
-Zaczęło się- szepnął ktoś, ktoś inny prychnął ze śmiechu
-Kiedyś musiało- ktoś zachichotał.
-Booooooooliiiiiii!
Moje dalsze jęki zagłuszył nadlatujący śmigłowiec ratunkowy.
-O, już?- spytałam samą siebie.
-Jakieś piętnaście minut, szybko są.- powiedział ten kto mnie trzymał. Adrian. Dopiero teraz dotarło do mnie że się mną zaopiekował. Zrobiło mi się jakoś cieplej na sercu. Podniosłam rękę, lekko puknęłam go w klatkę piersiową i uśmiechnęłam się do niego.
-Dzięki że mnie złapałeś- powiedziałam przekrzykując helikopter. W odpowiedzi otrzymałam od niego szeroki uśmiech.
Helikopter wylądował, ja przy pomocy Adriana pozbierałam się jakoś z ziemi, ratownicy załadowali Tomka do śmigłowca chwaląc nas po drodze za nosze (hamak?) które zrobiliśmy. Po pobieżnym zbadaniu chłopaka, opatrzyli rany mi a potem Trakowskiemu, i odlecieli do szpitala.
 
Z rękami zabandażowanymi tak że ledwo mogłam ruszać palcami, przyciągnęłam  swoje krzesło na brzeg głębokiego rowu. Nie dawało mi żyć to co zobaczyłam kątem oka gdy łapałam dyrektora wyprawy.
Łukowaty kamienny strop.
Strop tunelu głęboko pod ziemią, który się zawalił, zostawiając po sobie ten głęboki rów. Jak bardzo wysoki i przestronny musiał być ten tunel? Co znajduje się na końcu korytarza, pod tysiącletnimi ruinami zamku, w którym bytowała sekta  potężnego demona z piekła rodem?
Nurtowało mnie to pytanie. Nurtowało do tego stopnia, że siedziałam nad zapadliną do późna, aż całkiem przestałam ją widzieć. Ciemną nocą podreptałam do swojego prywatnego namiotu na uboczu bazy, by śnić o skarbach na końcu zapomnianego tunelu.
 ]]> Sun, 10 Apr 2016 15:41:00 +0000 http://www.paranormalne.pl/blog/78/entry-677-moja-paranormalna-ksiazka/