Skocz do zawartości





Zapraszamy do kolejnego konkursu. Tym razem literackiego. Dla wszystkich! Pora zademonstrować swoją wenę twórczą :)


Zdjęcie

Straszni wyimaginowani przyjaciele dzieci

opowiastki do straszenia

  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
20 odpowiedzi w tym temacie

#16

Magda72
  • Postów: 323
  • Tematów: 33
  • Płeć:Kobieta
Reputacja bardzo dobra
Reputacja

Napisano

Hej. Wczoraj po 22 nasz 5 letni synek nie chcial isc spac do siebie bo cytuje '' duza mucha go przygniata'' ok, polozyl sie z nami a ze sie rozpychal i bylo goraco maz do niego (oczywiscie tonem zartobliwym) ''wypad do siebie'' a on na to pokazujac palcem na sciane tekst '' A ON TEZ ?'' maz na to co Ty duchy widzisz? a on nic poszedl spac

Po co taka trzcionka?
By nadać grozy sytuacji czy utrudnić odczytanie postu ?
Poprawiam i od razu inaczej się czyta....

Użytkownik Magda72 edytował ten post 08.08.2016 - 10:59

  • 0

#17

Betty Boop 666
  • Postów: 8
  • Tematów: 0
  • Płeć:Kobieta
Reputacja neutralna
Reputacja

Napisano

Nie wiem dlaczego akurat taka nie zastanawialam sie nad czcionka po prostu chcialam sie podzielic czyms co wydalo mi sie wtedy dosc dziwne. Lubie siedziec na tym forum I czytac ciekawe historie sama jednak niewiele sie wypowiadam gdyz jak widac na zalaczonym obrazku zaraz sie ktos przyczepi o byle co np. ''po co ta czcionka zeby dodac grozy?'' a co za roznica jaka czcionka? pozdrawiam


  • 0

#18

szczyglis
  • Postów: 1144
  • Tematów: 23
  • Płeć:Mężczyzna
Reputacja znakomita
Reputacja

Napisano

a co za roznica jaka czcionka?

Hmm. Bo źle się czyta Comic Sansa na ekranie i łamie to standardy?

Użytkownik szczyglis edytował ten post 17.08.2016 - 18:18

  • 0



#19

TheToxic

    Faber est quisque suae fortunae

  • Postów: 1055
  • Tematów: 30
  • Płeć:Kobieta
Reputacja dobra
Reputacja

Napisano

 

Jestem ciekawa czy ktoś z was spotkał się "oko w oko" z takimi tekstami ze strony dziecka?

 

Owszem ja i wcale to nie jest fajna historia, lecz dobrze się kończy więc pozwolę sobie opowiedzieć ;)

Dość dawno temu moja córka pojechała z dziadkami w góry gdzie budowali swój dom.Dokładnie Beskid Żywiecki 15 km od Żywca . Z początku nie mieli oni za dużo sąsiadów, jeden domek 200 metrów od nich lecz z biegiem czasu zaczęli i inni się budować i pojawiły się także dzieci. Moja córka miała może na oko 5 lat jak to wszystko się zaczęło. Zaczęła jeździć z dziadkami coraz chętniej. Tata pilnował budowy a mama zajmowała się wnuczką i innymi dziećmi sąsiadów jak to zazwyczaj bywa, raz dzieciaki bawią się u jednego na placu innym razem u drugiego.

Podczas jednej z zabaw gdzie dzieciaki uroczo bawiły się i biegały moje dziecko zobaczyło jakiegoś "Pana". Pan szedł za nimi a później miał biec. Nie wiem czy tylko go widziała córka czy też inne dzieciaki też, ponieważ nie pytałam. Tam go zobaczyła pierwszy raz. Zbagatelizowałam sprawę nic przecież dziwnego się nie wydarzyło, mało to ludzi chodzi po drodze? 

Po jakimś czasie zaczęła go widzieć coraz częściej w różnych sytuacjach... a to w domu, a to w przedszkolu, na dworze lecz najczęściej jak była sama .

Pracowałam w tamtym czasie w piekarni i chodziłam do pracy na 5 rano i wstawałam o 4, mój mąż pracował na 3 zmiany w kopalni, zdarzało się, że córka zostawała przez godzinę sama w domu (wiem że to było nieodpowiedzialne, ale spała sobie zanim mąż wracał po 6) wychodziłam do pracy o 4.45 jako że miałam bardzo blisko do piekarni (na tej samej ulicy tylko przystanek niżej). Nagrywałam jej smerfy i gumisie na video i puszczałam jak tylko wychodziłam z domu żeby się nie bała jak się przebudzi.

Mąż bagatelizował sprawę tłumacząc, że to dziecięce fanaberie ale gdy zaczęła wstawać ze mną do pracy i czekać tam do momentu aż mąż jej nie odbierze zaczęłam się wypytywać co to za "Pan". Bała się widać to było a ja nie potrafiłam jej pomóc. Jak pomóc osobie która coś widzi jeśli samemu się nic nie widzi? Ów "Pan" w dniu gdy go zobaczyła był ubrany w brązowy płaszcz i czarny kapelusz, miał duży nos. Gdy pojawiał się w domu był ubrany a raz w samych bokserkach. Pytałam kiedy go widzi .. odpowiadała że pojawia się nagle ale wie , że idzie bo strasznie wtedy szumi takie " łuuu". Ani nikt nam nie umarł, ani nikt nie zaginął wiec co się dzieje z dzieckiem ? Pytam dalej jak wygląda i włos jeży mi się na głowie.... Jest czerwony , na głowie ma dwa małe rogi a zamiast dłoni ma szczypce. No i się zaczęło. Jazda po lekarzach, rozwiązywanie głupkowatych testów i badania głowy oraz  okulista. Miała EEG głowy oraz tomograf, okulista wykrył małą wadę i przepisał jej okulary, testy psychologiczne dobre i dziecko rozwija się prawidłowo. "Pan" nie zniknął. 

Zaczęło brakować mi pomysłów na pomoc. "Pan" potrafił pojawiać się przez ściany i mieć złą minę ... raz opowiadała , że przyszło ich dwóch.

Umówiłyśmy się tak , że jeśli go zobaczy to ma mnie ściskać za rękę. Zaczęła kurczowo się trzymać nas lub drugiej osoby (np. Pani w przedszkolu) zawsze trzymała kogoś za rękę jeśli tylko wychodziła do innego pomieszczenia bądź ubikacji. No i raz moje dziecko chce iść do kuchni więc łapię ją za rękę i idziemy ... wychodzimy z pokoju i wchodzimy do przedpokoju i czuję że wzdrygnęła i ściska mi rękę .... Pytam jest ? Kiwa głową potwierdzająco ... Tu ? Pokazuję na róg ściany koło drzwi i znów kiwa, że tak więc wyciągam rękę i dotykam ściany, żeby pokazać jej, że jednak tam nic nie ma ... Zamyka oczy i spoconą ręką ściska mi dłoń. "Pan" znika.

Co jest dziwne nigdy nic do niej nie powiedział, zawsze był do 2-3 mrugnięcia oka. 

Ręce opadły i szanse na pomoc także.. moja matka uważała że mała widzi diabła, lecz ja nie wiem co to było. Nigdy nie oglądaliśmy strasznych filmów przy niej ani nie puszczałam jej bajek typu " Scoobidoo"  czy jak to się tam pisze. Internetu też nie mieliśmy w domu. Ba ! Nawet komputera nie było. Badania ok, głowa ok, wzrok już też ok. Co robić? 

Posłuchałam matki i wpuściłam kolędę do mieszkania, raczej dla świętego spokoju ponieważ mama wymyśliła, że mieszkam w nawiedzonym starym mieszkaniu. Nie pamiętam czy to pomogło czy raczej to że zabrałam ją do kościoła i kazałam jej iść do komunii. Tak do komunii i to nie jako 9-latka. Nie wiem ile miała lat, trochę to trwało może 7? Może to już była 1 klasa a może zerówka. Fakt , że pomogło i "Pan" już nie przychodził.

Dziś córka jest już pełnoletnia i nawet była na Tyskim wieczorze uwielbienia. Ponoć straszne przeżycie jak się widzi dziwnie zachowujących ludzi obok siebie. Jest grupa wsparcia i egzorcysta. Nie byłam, choć raz byłam zapisana w kościele na wyjazd.

 

Do dziś nie wiem co to było i nikt nie wraca do tego tematu. Z mężem się rozstaliśmy, za to córę mamy wyjątkową i bardzo dobrze się uczy. Matka jest w stanie zrobić wszystko żeby pomóc swojemu dziecku. Co czułam? złość ... że nie potrafię jej pomóc, bezsilność i smutek. Dobrze jednak, że wszystko dobrze się skończyło;)





#20

Endinajla

    Empatyczny Demon

  • Postów: 1786
  • Tematów: 121
  • Płeć:Kobieta
Reputacja bardzo dobra
Reputacja

Napisano

I właśnie najciekawsze w tym jest to, że wszystko działa jak należy a ludzie widzą coś czego nie ma. Wiesz gdyby badania coś wykazały chociaż, ale nic.  Wygląda na to, że człowiek jest zdrowy... bo jest zdrowy, a  jednak coś jest na rzeczy. I jak tu nie wierzyć w zjawiska paranormalne. Sama wyobraźnia dziecka już może podchodzić pod takie zjawisko, bo jawnie człowiek tego nie kontroluje, tak jak np. wizji. ja miałam wizje i też znikały w chwili mrugnięcia okiem, ale z reguł po paru sekundach, minutach etc. wizja stała się realną rzeczywistością.  Jeszcze bardziej zaskakujący w twojej historii jest fakt, że dziecku pomogła komunia. A może nie komunia, tylko wiara... Wiara w Boga, kościół, lub twoje słowa. A to z kolei jest siłą umysłu zwaną autosugestią. Jakby na to nie patrzeć wszystkie drogi prowadzą do podświadomości. Wiem, cały czas piszę o podświadomości, nieświadomości etc.  Jednak jestem przekonana, że właśnie te systemy umysłu odpowiedzialne są za szereg zjawisk paranormalnych. ;) Na razie traktujemy je jako paranormalne, ale za parę, paręnaście lat odkryjemy, że mamy takie świetne umysły, że możemy tworzyć własny świat, własne iluzje, wizualizacje , własną rzeczywistość. Teraz mówią "To omamy, idź do psychiatry, bo może być gorzej", a za jakiś czas przeczytasz plakietkę na drzwiach " Leczenie zaburzeń i fobii za pomocą psychowizualizacji" Tak działa nauka. Na początku coś jest złe, potem się to bada, odkrywa tajniki, wyciąga jakieś pozytywy, w końcu dostaje się na to patent i staje się to codziennością i nikt o to nie pyta ;)


  • 3



#21

Likiena
  • Postów: 6
  • Tematów: 0
  • Płeć:Kobieta
Reputacja neutralna
Reputacja

Napisano

Jako małe dziecko, około 2-3 lat, miałam "zmyślonego" przyjaciela imieniem Bartek. 
Naturalnie nie znam szczegółów na jego temat, a sama go nie pamiętam, Wiem o nim dzięki opowieściom moich rodziców, którzy podzielili się ze mną tą informacją gdy trochę podrosłam. Mówili mi, że bawiłam się z nim w najlepsze, nie zwracając na nikogo uwagi, powtarzałam im, że siedzi z nami i je obiad, idzie z nami na spacer i ogólnie towarzyszy nam w życiu codziennym. Nie znam częstotliwości jego wizyt ani dalszych szczegółów na jego temat, wiem tylko tyle, że mnie odwiedzał i towarzyszył mi we wczesnych latach mojego dzieciństwa. 
Czy to był duch? Tego nie wiem i chyba nigdy wiedzieć nie będę. 
Na szczęście moi rodzice nie popadli w panikę, tylko zaakceptowali mojego przyjaciela i pozwolili mi z nim obcować. 


  • 0


 

Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości oraz 0 użytkowników anonimowych

stat4u